شنبه 8 مرداد 1390 سازمانهای منطقه ای
سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)
سازمان کشورهای صادر کننده نفت  با نام اختصاری اوپک (OPEC)، یک سازمان بین المللی نفتی است که متشکل از کشورهای الجزایر، ایران، عراق، کویت، لیبی، نیجریه، قطر، عربستان سعودی، امارات متحده عربی٬اکوادور، آنگولا و ونزوئلا است. مقر بینالمللی اوپک از بدو تاسیس در سال ۱۳۳۹ در ژنو بود و در سال ۱۳۴۴ به شهر وین در کشور اتریش انتقال یافت. هدف اصلی این سازمان، آنچنان که در اساسنامه بیان شده، به این شرح است: «هماهنگی و یکپارچه سازی سیاستهای نفت کشورهای عضو و تعیین بهترین راه برای تامین منافع جمعی یا فردی آنها، طراحی شیوههایی برای تضمین ثبات قیمت نفت در بازار نفت بینالمللی به منظور از بین بردن نوسانات مضر و غیر ضروری؛ عنایت و توجه ویژه به کشورهای تولید کننده نفت و توجه خاص به ضرورت فراهم کردن درآمد ثابت برای کشورهای تولید کننده نفت؛ تامین نفت کشورهای مصرف کننده به صورت کارآمد، مقرون به صرفه و همیشگی؛ و بازده مناسب و منصفانه برای آنهایی که در صنعت نفت سرمایه گذاری میکنند.»
 
مجمع بین المللی انرژی ((International Energy Forum
به دنبال بروز بحرانها وشوکهای قیمت نفت دردهة هفتاد
و سقوط قیمت نفت درسال 1986 وبالاخره افزایش چشمگیر وابستگی متقابل اقتصاد کشورهای تولید‏کننده ومصرف کنندة انرژی، کشورهای موجود دراین دوطیف تدریجاً به این نتیجه رسیدند که لازم است برای برقراری باثبات‏تر مناسبات فی مابین تلاش نمایند و زمینه و بسترهای لازم را برای استمرار این مناسبات فراهم سازند.درهمین راستا، اولین دور گفتگوهای تولید کنندگان و مصرف کنندگان درسال 1991 میلادی به ابتکار فرانسه و آژانس بین المللی  انرژی در پاریس برگزار گردید که در آن وزیران 25 کشور تولید کننده و مصرف کننده به همراه  9 سازمان بین المللی از جمله اوپک وآژانس بین‏المللی انرژی حضور داشتند. قیمتهای نفت، تولید و تجارت این حامل انرژی و امنیت عرضه و تقاضای آن از جمله برجسته ترین نکاتی بود که دراین دور از گفتگوها مورد بحث و تبادل نظر قرارگرفت. با توجه به نقش مهم انرژی، به ویژه نفت دراقتصادهای هر دو گروه کشورها، و نیز سهم عمدة آن درتجارت جهانی، وزیران شرکت کننده دراجلاس پاریس توافق نمودند که درچارچوب برنامه زمانی خاصی گفتگوها را ادامه دهند.
به دنبال این تصمیم ، نشستهای بعدی تقریباً هردو سال یکبار به ترتیب درکشورهای نروژ(1992)، اسپانیا(1994)،ونزوئلا(1995)، هند (1996)،افریقای جنوبی (1998)،عربستان سعودی(2000) ،ژاپن (2002)، هلند (2004)، قطر(2006) و ایتالیا (2008) برگزار شد.درسال1999 گفتگوهای تولید کننده ومصرف کننده به مجمع بین المللی انرژی(International Energy Forum) تغییر نام یافت و در ژاپن (2002) و در هلند (2004) ، در قطر (2006) و در ایتالیا (2008) با همین عنوان برگزار گردید. در یازدهمین مجمع بین المللی انرژی در رم، ایتالیا، کشور مکزیک به عنوان میزبان دوازدهمین مجمع بینالمللی انرژی انتخاب شد.

مجمع کشورهای صادر کننده گاز (GECF)
اوپک گازی نام سازمان جدیدی است که به منظور هماهنگی تولید و کنترل قیمتها در بازار جهانی در شرایط افت شدید قیمت نفت در جهان توسط ایران، روسیه و قطر در «مجمع کشورهای صادر کننده گاز ( GECF تولیدکننده عمده گاز در جهان در دسامبر ۲۰۰۸ تشکیل شده است. طرح تاسیس اوپک گازی در 10 بهمن سال 1385 از سوی رهبر ایران در دیدار با ایگور ایوانف دبیر شورای امنیت وقت روسیه مطرح شد. ایشان با اشاره به وجود نزدیک به نیمی از ذخایر گاز جهان در روسیه و ایران پیشنهاد کرد: این دو کشور با کمک یکدیگر می توانند بنای یک سازمان مربوط به همکاریهای گازی را همچون اوپک پایه گذاری کنند که بعدها در سفر مقام های روسی به قطر یکی دیگر از کشورهای دارنده ذخایر عظیم گازی این پیشنهاد به آن کشور نیز ارائه و مورد موافقت مقامهای دوحه قرار گرفت. ایران و 14 کشور بزرگ صادرکننده گاز با تشکیل یک دفتر اجرایی شبیه دبیرخانه اوپک، نخستین گامها را برای تاسیس سازمان کشورهای صادرکننده گاز برداشته اند. کشورهای ایران، روسیه، عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی، ونزوئلا، نیجریه، مصر و الجزایر اعضای مجمع کشورهای صادرکننده گاز هستند.

سازمان همکاری های اقتصادی (اکو)
اکو، یک سازمان منطقه ای دولتی محسوب می گردد که در سال 1985 از سوی ایران ، پاکستانو ترکیه با هدف پیشبرد همکاریهای اقتصادی ، فنی و فرهنگی میان کشورهای عضو تاسیسگردید. اکو در واقع جانشین سازمان همکاری منطقه ای برای توسعه ( RCD) می باشد که ازسال 1964 تا 1979 موجودیت داشت.در 1992 ، سازمان هفت کشور جدید را به عضویتپذیرفت که عبارتند از : افغانستان، آذربایجان ، قزاقستان، قرقیزستان،تاجیکستان،ترکمنستان و ازبکستان.

سازمان همکاری اسلامی (OIC)
سازمان همکار ی اسلامی (Organization of Islamic Cooperation) دومین سازمان بین المللی بین دولتی پس از سازمان ملل متحد با عضویت 57 کشور اسلامی در گستره بیش از چهار قاره جهان است. نام این سازمان از زمان تاسیس در سال ۱۹۶۹ تا سال 2011
سازمان کنفرانس اسلامی بود.در سی و هشتمین اجلاس شورای وزیران امورخارجه این سازمان که در روز 28 تا 30 ژوئن در شهر آستانه پایتخت قزاقستان برگزار شد، نام این سازمان به سازمان همکاری اسلامی تغییر یافت.
 
سارک (South Asia Association for Regional Cooperation (SAARC))
از نظر جمعیت سارک بزرگترین سازمان منطقهای در جهان است. این سازمان در برگیرنده کشورهایی است که مجموع جمعیت آنها قریب به 5/1 میلیارد نفر است. سارک در سال 1985 توسط کشورهای هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال، مالدیو و بوتان تاسیس شد. در آوریل 2007 و در اجلاس چهاردهم این اتحادیه افغانستان نیز به عنوان هشتمین عضو سارک پذیرفته شد. در حال حاضر جمهوری اسلامی ایران، چین، ژاپن، کره جنوبی، آمریکا و اتحادیه اروپا، اعضای ناظر سارک محسوب میشوند.
 
اتحادیه پایاپای آسیایی (ACU)
اتحادیه پایاپای آسیایی (Asia Clearing Union) یکی از ساده ترین انواع توافقات پرداخت است که اعضای آن پرداخت های تجاری را از طریق بانک های تجاری کشور های خود و به صورت چندجانبه به انجام می رسانند. تصمیم اولیه برای تاسیس این اتحادیه به چهارمین گردهمایی وزیران کشورهای عضو سازمان همکاری های اقتصادی آسیا که در دسامبر 1970 در شهر کابل برگزار شد، باز می گردد. اما پیش نویس توافقنامه تاسیس اتحادیه پایاپای آسیایی در سال 1947 در اجلاس کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آفریقا و اقیانوسیه در بانکوک تنظیم و پس از تایید و امضای بانک های مرکزی پنج کشور هندوستان، ایران، نپال، پاکستان و سری لانکا تصویب شد. در نوامبر 1975این اتحادیه با تعیین تهران به عنوان مقر اصلی، رسماً فعالیت خود را شروع نمود. کشورهای بنگلادش و میانمار (برمه سابق) نیز در سال 1386 و 1377 به ترتیب به عنوان ششمین و هفتمین عضو به این اتحادیه ملحق شدند. هشتمین کشور عضو که در سال 1999 به اتحادیه پیوست بوتان می باشد. هدف اصلی این اتحادیه سهولت بخشی به پرداخت ها و دریافت ها تحت معاملات تجاری مجاز بین اعضای این اتحادیه است. به طور کلی، اهداف این اتحادیه را به شرح ذیل می توان خلاصه نمود:
1-گسترش مبادلات تجاری به دلار آسیایی که منتج به رشد منطقه ای شود. 2-استفاده از اسعار کشور های عضو در مبادلات تجاری رایج فی ما بین و در نتیجه صرفه جویی اقتصادی در استفاده از ذخایر ارزی کشور های عضو 3-کاهش هزینه های نقل و انتقالات ارزی 4-ارتقای همکاری های پولی و ایجاد ارتباطات نزدیک تر بین سیستم های بانکی کشور های عضو 5-امکان بخشی برای انعقاد قراردادهای سوآپ ارزی در میان کشور های این اتحادیه.

اتحادیه همکاری منطقه ای آسیای جنوب شرقی (ASEAN)
اتحادیه همکاری منطقه ای آسیای جنوب شرقیThe Association of South East) Asian Nations)  در سال 1967 در بانگوک تاسیس شد. تسهیل رشد اقتصادی، پیشرفت اجتماعی و فرهنگی در منطقه از طریق مشارکت، توسعه صلح و ثبات منطقه ای، ایجاد همکاری مفید و نزدیک با سازمانهای بین المللی و منطقه ای از اهداف این سازمان بشمار می روند. اعضای اتحادیه عبارتند از: تایلند، اندونزی، مالزی، فیلیپین، سنگاپور، برونئی دارالسلام، ویتنام، میانمار، کمبوجیه. لائوس.
 
سازمان همکاری شانگهای ( (Shanghal Cooperation Organizationیک سازمان دائمی بین دولتی بین المللی است که در سال 2001 در چین تاسیس شد. هدف اصلی آن تقویت اعتماد و روابط مناسب میان اعضا، توسعه همکاری موثر در سیاست، تجارت، اقتصاد، علم، تکنولوژی، فرهنگ و انرژی، ایجاد صلح و امنیت و ثبات در منطقه است. اعضای آن عبارتند از:  قزاقستان، چین قرقیزستان روسیه تاجیکستان ازبکستان. اعضای ناظر: ایران پاکستان هند مغولستان.

سازمان همکاریهای اقتصادی آسیا- پاسیفیک (Asia-Pacific Economic Cooperation) با هدف حمایت از رشد پایدار اقتصادی از طریق تجارت آزاد، سرمایه گذاری، افزایش همبستگی اقتصادی در منطقه تشویق همکاری های اقتصادی و فنی در منطقه آسیا- پاسیفیک در سال 1989 تشکیل شد. فعالیت این سازمان بر سه زمینه متمرکز است:
1-     آزاد سازی سرمایه گذاری و تجارت
2-     تسهیل تجارت
3-     همکاری اقتصادی و فنی

 
امتیاز دهی
 
 

<>
شيدسچپج
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930